Rozwój gospodarki opartej na wiedzy ma strategiczne znaczenie. Edukacja staje się produktem i jej rynek coraz bardziej się otwiera. Konkurencja jest coraz większa. W Polsce jednak edukacja nadal jest traktowana jako domena nakazowo-rozdzielczego systemu administracyjnego.

Państwo musi być faktycznym, a nie jedynie deklaratywnym gwarantem zasad, powszechnego i równego dostępu do wykształcenia, autonomii szkół wyższych, wolności badań naukowych oraz ogłaszania ich wyników, a także wolności nauczania. W Polsce przeprowadzono już reformę polegającą na przekazaniu szkół samorządom. Stworzono warunki do rozwoju oświaty niepublicznej, zmodyfikowano system szkolny, wprowadzono zmiany programowe i egzaminy zewnętrzne, ale to nie wszystko.

Niezbędne jest jak najszybsze wprowadzenie spójnej podstawy programowej - od przedszkola do szkoły średniej. Trzeba ograniczyć przekazywanie wiedzy encyklopedycznej na rzecz przyswajania przez uczniów najważniejszych umiejętności potrzebnych w dorosłym życiu i na rynku pracy. Szkoła powinna przygotowywać do życia w nowoczesnym społeczeństwie: uczyć odpowiedzialności za siebie, zasad przedsiębiorczości, podstaw prawa i reguł przywództwa. Konieczne jest wprowadzenie obowiązkowego nauczania co najmniej jednego języka obcego już od pierwszej klasy szkoły podstawowej oraz podniesienie poziomu nauczania języków obcych.

Niebagatelny wpływ na rozwój gospodarczy kraju ma kształcenie techniczne, dlatego niezbędne jest wprowadzenie nowoczesnych programów i metod nauczania matematyki i nauk przyrodniczych.